សូមស្វាគមន៍មកកាន់ប្លក់រឿងនិទានខ្មោចពិត

សូមអានដោយការពិចារណា និងវិចារណញាណ!!!

ប្រជុំ Label ប្រភេទរឿងទាក់ទងនឹងអាគម

សូមចុចលើរូបភាពនីមួយៗ ដើម្បីចូលទៅកាន់តាម Label សាច់រឿងដែលលោកអ្នកចង់អាន សូមអរគុណចំពោះការគាំទ្រផេករបស់អ៊េដមីន!!!

ប្រជុំ Label ប្រភេទរឿងទាក់ទងនឹងខ្មោច

សូមចុចលើរូបភាពនីមួយៗ ដើម្បីចូលទៅកាន់តាម Label សាច់រឿងដែលលោកអ្នកចង់អាន សូមអរគុណចំពោះការគាំទ្រផេករបស់អ៊េដមីន!!!

ប្រជុំ Label ទាក់ទងនឹងអាប

សូមចុចលើរូបភាពនីមួយៗ ដើម្បីចូលទៅកាន់តាម Label សាច់រឿងដែលលោកអ្នកចង់អាន សូមអរគុណចំពោះការគាំទ្រផេករបស់អ៊េដមីន!!!

ប្រជុំ Label ទាក់ទងនឹងព្រាយ

សូមចុចលើរូបភាពនីមួយៗ ដើម្បីចូលទៅកាន់តាម Label សាច់រឿងដែលលោកអ្នកចង់អាន សូមអរគុណចំពោះការគាំទ្រផេករបស់អ៊េដមីន!!!

ជំនឿនានា

សូមចុចលើរូបភាពនីមួយៗ ដើម្បីចូលទៅកាន់តាម Label សាច់រឿងដែលលោកអ្នកចង់អាន សូមអរគុណចំពោះការគាំទ្រផេករបស់អ៊េដមីន!!!

Saturday, December 28, 2019

រឿង ព្រាយខ្លា


រឿងនេះនិយាយអំពីព្រានព្រៃម្នាក់ ឈ្មោះ ពូដូង មានវ័យជាងសែបសិបឆ្នាំប្លាយទៅហើយ គាត់មានប្រពន្ធ និងកូនចំនួន ០២​ នាក់ ។ ពូដូង ជាព្រានដែលមានថ្វីដៃម្នាក់ ពូកែ និងធ្លាប់បរបាញ់សត្វច្រើនប្រភេទណាស់ ហើយសត្វណាដែលគាត់បាញ់ហើយ កម្រនឹងខុសណាស់ ព្រោះតែគាត់ ជាព្រានដែលធ្លាប់បទពិសោធន៍ច្រើន និងចេះអាគមអូមអាមផងដែរ ។ ដូចសព្វមួយដងដែរ ថ្ងៃនេះ ពូដូង និងព្រាន០៥នាក់ទៀត បានប្រាប់ប្រពន្ធ អោយរៀបចំបាយទឹកបំពង់ ដើម្បីទៅបរបាញ់សត្វនៅព្រៃ ប្រហែលពីរ ទៅបីថ្ងៃម្ដង ទើបគាត់មកផ្ទះវិញ គឺបាញ់សត្វបានយកទៅលក់ ទើបយកលុយត្រលប់មកផ្ទះវិញ ។ ព្រលឹមស្វាងៗ ឮសូរសំលេងមាន់គករងាវ ពូដូង ម្នីម្នាដាស់ប្រពន្ធដណ្ដាំបាយ រួចគាត់ទៅលុបលាងមុខ រៀបចំគ្រឿងប្រដាប់​ប្រដា ដូចជាកាំភ្លើងក្បិន ស្នា ......។ លុះថ្ងៃរះចាំងច្បាស់ព្រះសូរិយា ព្រានព្រៃយាត្រា ម្នីម្នាចូលក្នុងព្រៃ ពេលទៅដល់ក្នុងព្រៃ ព្រានដើរកាប់វល្លិ៍ ឬស្សី ដាក់ជាអន្ទាក់សត្វ និងកាប់កូនឈើ ធ្វើធ្នាក់ពួនលើដើមឈើ ព្រោះថាយប់ព្រលប់មិនអាចសម្រាកផ្ទាល់ដីបានទេ ការពារសត្វសហាវផ្សេងៗ យាយីជាដើម ជាពិសេសខ្លាតែម្ដង ។ លុះធ្វើគ្រឿងអន្ទាក់ គ្រប់ប្រដាប់ហើយ ព្រានក៏ប្រញាប់ធ្វើធ្នាក់ ព្រោះថ្ងៃក៏រសៀលណាស់ទៅហើយ ។
ពូដូង៖ តោះគ្នាយើង រូតរះធ្វើធ្នាក់អោយរួច ថ្ងៃក៏រសៀលហើយ បន្ដិចទៀតយប់ហើយ ក្រែងធ្វើធ្នាក់មិនទាន់ ពិបាករកកន្លែងសម្រាក ។
ពូផេង៖ ហ្នឹងហើយដូង ចុះចំណែកថ្ងៃនេះ ដូងឯងធ្វើអន្ទាក់បានប៉ុន្មានដែរ
ពូដូង៖ លោកបងអើយ ! បានមិនសូវច្រើនទេ ព្រោះជាប់បិទធ្វើព្រួញផង ដើររកពិសដាក់ចុងព្រួញផង (ពិសដាក់ចុងព្រួញភាគច្រើន គេប្រើពិសពស់វែក ដើម្បីងាយស្រួលបាញ់សត្វទៅ សត្វនោះឆាប់ងាប់ ពិសេសសត្វធំៗ )
ពូផេង៖ ណ្ហើយ! យី រវល់តែនិយាយគ្នា មេឃចង់ងងឹតហើយ តោះរកទៅអូរមុជទឹកមួយប្រូងសិន សឹមបាយទឹក ។
ពួកព្រានទាំងអស់ក៏ចេញដំណើរទៅមុជទឹកសំអាតខ្លួន រួចស្រស់ស្រូបអាហារពេលល្ងាចរបស់ពួកគេយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា ខ្លះបានបុកអំបិលក្រសាំង ខ្លះដុតត្រី ខ្លះអំបិលប្រហុកដាក់ម្ទេសហិរៗ ទំនងស្រក់ទឹកមាត់ណាស់ ឯអន្លក់ក៏សំបូរបែបមានទាំងត្រួយស្វាយខ្ចី ត្រួយរាំង កញ្ឆែត ត្រកួនខ្ចីៗ ។ ក្រោយស្រស់ស្រូបអាហាររួច ពួកព្រានឡើងទៅលើធ្នាក់រង់ចាំពួន ចាំបាញ់សត្វធំដែលជាប់អន្ទាក់ ហើយមិនទាន់ងាប់ ។
នៅពេលប្រហែលជាម៉ោង ០៩ យប់ ពួកព្រានកំពុងតែពួនស្ទាក់លើធ្នាក់ ស្រាប់តែព្រាននៅចុងគេ បានធ្វើសញ្ញាដោយហួច អោយដឹងថាមានសត្វធំចូលមកហើយ ។ ពូដូងជាព្រានដែលស្ទាត់ជំនាញ គ្រាន់តែឮសម្លេងខ្យល់បក់ សត្វចាបប្រែស្ងាត់ខុសពីធម្មតា សំរឹបជើងសត្វជាន់លើស្លឹកឈើងាប់ ច្រោកៗ គាត់ក៏ធ្វើសញ្ញាប្រាប់ទៅព្រានដទៃទៀតថា មានខ្លាដំបងមួយកំពុងតែដើរចូលមកហើយ ។ ដោយឃើញសញ្ញាហើយ ព្រានទាំងឡាយបានប្រុងប្រៀបអាវុធ ដើម្បីត្រៀមបាញ់សត្វខ្លានោះ ក្នុងស្ថានភាពតានតឹងផង ព្រានក៏ហាក់ដូចជាបារម្ភផងដែរ ដោយខ្លាចសត្វខ្លានោះធំ វាពិបាកនឹងសម្លាប់ កាណុងស្នា ក្បិន កំពុងតម្រង់ចំមុខសញ្ញា ស្រាប់តែព្រានម្នាក់នៅចុងគេ ស្រឡាំងកាំង ដោយប្រែជាឃើញប្រពន្ធរបស់ខ្លួនកំពុងតែពរកូន ហើយហៅគាត់អោយចុះមកក្រោម៖
ឪវា! ឪវា ចុះមកក្រោមបន្ដិចមក ខ្ញុំមានរបស់ផ្ញើឯងហូប
ម៉ែវា! ម៉េចមកអីទាំងយប់ហ្នឹង ឯងមិនប្រាប់ខ្ញុំមុនថាមក
ព្រានបម្រុងតែនឹងចុះទៅក្រោមហើយ ស្រាប់តែពូដូង បាញ់មួយគ្រាប់សំដៅលើប្រពន្ធព្រាន នោះធ្វើអោយនាងដួលទៅនឹងដី ស្រែកមួយទំហឹង៖
អីយ៉ូយ! ឪវាម៉េចក៏ឯង មិនជួយខ្ញុំផង់
ព្រាននោះខឹងនឹងពូដូងខ្លាំងណាស់ ស្រែកជេរទាំងកំហឹងទៅពូដូង
អាដូង! ម៉េចក៏ឯងបាញ់ប្រពន្ធអញ ប្រពន្ធអញ ខំពរកូនមានរបស់ផ្ញើអញផង អញធ្វើអីឯង បានមកបាញ់ប្រពន្ធអញ អាឯងចង់ស្លាប់ឬ? (ដោយឃើញបែបនេះ ពូដូងតបយ៉ាងលឿន)
អាចំកួត! ពេលឯងមកព្រៃ មានប្រាប់ប្រពន្ធកូនអត់ថា ឯងទៅរកសត្វនៅព្រៃណា ឯងមិនគិតមើលថា ម៉េចក៏ប្រពន្ធឯងស្គាល់កន្លែងនេះ ហើយមកទាំងយប់ទៀត ក្រែងអំបាញ់មិញឯងឃើញខ្លាដំបង ម៉េចក៏ចេញជាប្រពន្ធឯងវិញ នេះមិនមែនជាប្រពន្ធឯងទេ វាគឺជាព្រាយខ្លាទេតើ អញនឹងបាញ់អោយងាប់ ។
ពូព្រានមិនបានស្លាប់ពូដូងទេ រិតតែខឹងខ្លាំងឡើង ព្រោះឃើញប្រពន្ធខ្លួនកំពុងតែមានរបួស ស្រាប់តែពូដូងបាញ់មួយគ្រាប់ទៀត ចំកូនដែលពរនឹងដៃ ឃើញដូចនេះគាត់ស្ទុះចុះពីធ្នាក់ទៅរកប្រពន្ធ មិនទាន់ដល់ដីស្រួលបួលផង ស្រាប់តែប្រពន្ធគាត់ បែរក្លាយទៅជាខ្លាហក់ស្ទុះមកទះគាត់ពីរបីដៃ រួចអូសចូលព្រៃបាត់ ។ ព្រានគ្រប់គ្នាតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង ដោយឃើញហេតុការណ៍បែបនោះ គ្រប់គ្នាសោក ស្ដាយដែលព្រាននោះមិនស្ដាប់ពូដូង ។ ផុតពីនេះ ស្រាប់តែឃើញប្រពន្ធពូដូងចេញមកម្ដង ភ្លាមៗនោះពូដូងពុំបានគិតច្រើនក៏តម្រង់កាណុងប្រុងនឹងបាញ់ ស្រាប់តែប្រពន្ធគាត់នោះ ក្លាយជាខ្លាហក់ទះ ស្រវាប្រឹងឡើងដើមឈើតាមជណ្ដើរធ្នាក់ ព្រានគ្រប់គ្នាបាញ់តម្រង់ទៅខ្លានោះ ប៉ុន្ដែហាក់ដូចជាមិនបានការសោះ ដោយផ្លែអាវុធទាំងអស់មិនអាចមុតស្បែកខ្លានោះបានឡើយ ។ ប៉ុន្ដែសំណាងល្អដែរ ដោយសារតែពូដូងជាព្រានចេះអាគម ក៏បានសូត្របាលីគាថាព្រួសដាស់មុខព្រួញ បាញ់សំដៅទៅខ្លាត្រូវហូរឈាម វាស្រែកខ្ទរព្រៃ ហើយក៏បោលសំដៅទៅក្រៅ ។ ដោយឃើញស្ថានភាពមិនស្រួល ពូដូងបបួលព្រានទាំងអស់កាន់អាវុធ ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយខ្លាចខ្លានោះទៅ រកប្រពន្ធនៅឯផ្ទះ ។ មិនខុសពីការគិតរបស់ពូដូងមែន ខ្លាដែលត្រូវរបួសនោះបាន ទៅដល់ផ្ទះពូដូង រួចក្លែងសំលេងជាពូដូង គោះទ្វារផ្ទះហៅប្រពន្ធពូដូងអោយបើកទ្វារអោយ ។
ម៉ែវា! ម៉ែវា បើកទ្វារអោយខ្ញុំបន្ដិច
នរណាគេហ្នឹង ឪវា!មែន ចុះម៉េចក៏ឯងមកលឿនម្ល៉េះ ហើយមកទាំងយប់ទៀត
ខ្ញុំបានសាច់ខ្លាធំណាស់ ទើបមកទាំងយប់ហ្នឹង
ប្រពន្ធបំរុងតែនឹងបើកទ្វារហើយ ក៏នឹកឃើញពាក្យប្ដីបានផ្ដាំមុននឹងចេញទៅព្រៃ ថារយៈពេលបីថ្ងៃទើបគាត់ត្រលប់មកវិញ ហើយមកវិញពេលថ្ងៃ មិនថាមានរឿងអ្វីក៏ដោយមិនត្រូវបើកទ្វារអោយនរណាយប់ព្រលប់មកទេ ។ ប៉ុន្ដែដោយសារឮសំលេងប្ដីរបស់ខ្លួនហើយ ក៏ងើបទៅបើកទ្វារអោយ គ្រាន់តែបើកទ្វារភ្លាមគាត់គាំងមិនអាចកំរើកបាន ដោយសារអ្វីដែលគាត់បានឃើញមិនមែនជាប្ដីគាត់ទេ គឺជាខ្លាដំបងដ៏ធំមួយ វាក៏ស្ទុះមកបម្រុងខាំគាត់ទៅហើយ ស្រាប់តែ៖
ផូង! ស្នូរគ្រាប់កាំភ្លើងមួយគ្រាប់បានទំលុះចំក្បាលខ្លានោះ បណ្ដាលអោយដេកដួលស្លាប់  ភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែងកើតហេតុ ។
ក្រោយពីស្លាប់ទៅ ខ្លានោះក៏ប្រែរូបរាងទៅជាមនុស្សពាក់កណ្ដាល និងខ្លាពាក់កណ្ដាល រួចពូដូងក៏យកសាកសពព្រាយខ្លានោះទៅ ដាក់នៅវត្ត ដើម្បីសុំអោយព្រះចៅអធិការវត្តធ្វើការសូត្រមន្ដ និងនាំផ្លូវដល់ព្រាយនោះអោយបានចាប់ជាតិជាថ្មី ។

Friday, July 12, 2019

រឿងខ្មោចកូនង៉ា


រឿង ខ្មោចកូនង៉ា
អ្នកទាំងអស់គ្នាប្រហែលជាមិនធ្លាប់បានគិតនោះទេ សូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនធ្លាប់បានគិតដែរ ថាមនុស្សធំទៅពេលដែលស្លាប់អាចលងសាហាវ ដល់ថ្នាក់អ្នកខ្លះឈឺជ្រុះសក់ក៏មាន ប៉ុន្ដែស្ដែងណាស់នេះជារឿងមួយដែលបានកើតឡើង ហើយវាដក់ជាប់ក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំជានិច្ច ។
នារសៀលថ្ងៃមួយក្រោយពីខ្ញុំបានដើរមកពីសាលារៀនវិញ ស្រាប់តែមានផ្ទះនៅក្បែរនោះ ឮសូរសម្លេងយំទ្រហឹងអឺងកង ខ្ញុំបានគិតហើយថាប្រហែលជាក្នុងគ្រួសារមានមនុស្សណាម្នាក់ឈឺធ្ងន់ ឬអាចស្លាប់ក៏ថាបាន ។ ភ្លាមៗនោះខ្ញុំក៏បានដើរចូលទៅសួរដើម្បីដឹងពីហេតុការណ៍ ពិតជាមិនខុសពីខ្ញុំគិតមែន ពិតជាមានមនុស្សក្នុងគ្រួសារស្លាប់មែន ប៉ុន្ដែគឺជាទារកដែលទើបនឹងកើតបានជាងមួយសប្ដាហ៍ប៉ុណ្ណោះ គឺកំពុងតែពេញស្រលាញ់ គួរអោយអាសូរមែន ក្រោយពីដឹងហេតុការណ៍ហើយខ្ញុំក៏លាពួកគាត់មកផ្ទះវិញសិន ដោយមិនបានមើលមុខក្មេងដែលស្លាប់នោះទេ ។
នារាត្រីដ៏ត្រជាក់ស្របជាមួយនឹងសូរខ្យល់វូៗ ពិតជាត្រជាក់ស្រួលណាស់ ប៉ុន្ដែរំពេចនោះសំលេងបទស្មូត្រក៏បានឮឡើងព្រមគ្នាដែរ នឹកដល់រឿងពីល្ងាចពិតជាមានអារម្មណ៍ថាខ្លោចចិត្តអាណិតកូនតូចនោះណាស់ កំពុងតែនឹកក្នុងចិត្តស្រាប់តែ៖
ង៉ាៗៗ!
ខ្ញុំផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ ថាកូនអ្នកណាគេយំ ប្រហែលជាវាឃ្លានបៅហើយមើលទៅ
ខ្ញុំមិនបានចាប់ភ្លឹកនោះទេ ហើយក៏ដើរទៅរកសំលេងនោះ ស្រាប់តែនៅមុខផ្ទះរបស់ខ្ញុំក្បែរផ្លូវបំបែក ស្រាប់តែឃើញកន្ទបរុំកូនក្មេង ខ្ញុំកើតចិត្តសង្ស័យ ក៏ដើរទៅជិតស្រាប់តែឃើញទារកម្នាក់កំពុងតែយំ ឃើញដូចនោះខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅលើកយកមកបី ខ្ញុំសំលឹងមើលមិនដាក់ភ្នែក ពិតជាស្អាតណាស់ ភ្នែកតូច បបូរមាត់ពណ៌ផ្កាឈូកស្រាល គួរអោយខ្នាញ់ណាស់ ប៉ុន្ដែស្រាប់តែខ្ញុំគិតថា តើនរណាគេអីក៏ដាច់ចិត្តម្ល៉េះ បានជាយកកូនដែលស្អាតម្ល៉ឹងទៅបោះចោល ។ គិតរួចហើយខ្ញុំក៏បីក្មេងនោះទៅរកអ្នកផ្ទះខ្ញុំ ស្រាប់តែខ្ញុំបែរមកវិញ បាត់ផ្ទះខ្ញុំអត់ដឹងទៅណា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍កំពុងតែនៅក្នុងព្រៃមួយ រោមខ្ញុំព្រឺខ្ញាកៗ បូកផ្សំខ្យល់ត្រជាក់រសៀកៗ ពិតជាស្រៀវឆ្អឹងខ្នងណាស់ ខ្ញុំមិនជឿនឹងភ្នែកទេ ថានៅជុំវិញខ្ញុំសុទ្ធតែម៉ុងខ្មោច ហើយខ្ញុំកំពុងតែឈរនៅពីមុខម៉ុងមួយ ដែលបានដាក់ឈ្មោះថា ផាវី អាយុ០៧ថ្ងៃ ប៉ុន្ដែម៉ុងមិនទាន់ធ្វើហើយនៅឡើយទេ ។ ពេលនោះខ្ញុំពិតជាស្រឡាំងកាំងមែន ថាហេតុដូចម្ដេចទើបខ្ញុំអាចមកនៅទីនេះបាន ទីនេះឆ្ងាយពីផ្ទះខ្ញុំជាង ០៥គីឡូដីឯណោះ ដោយមានអារម្មណ៍ថាខ្លាចតិចៗដែរ ខ្ញុំក៏គិតដល់ក្មេងដែលខ្ញុំបី ខ្ញុំងាកមកមើលបែរជាបាត់ក្មេងនោះពីដៃ ភ្លាមនោះខ្ញុំដឹងថាប្រាកដជាខ្មោចលងហើយ ។ ខ្ញុំក៏ស្រែកយ៉ាងខ្លាំងអស់ពីក្នុងខ្លួន ដើម្បីអោយគេជួយ ប៉ុន្ដែទោះជាស្រែកយ៉ាងណាក៏គ្មានអ្នកណាឮដែរ ភ្លាមៗខ្ញុំឮសំលេងក្មេងយំ ពេញត្រចៀក គ្រប់ទិសទាំងអស់ មានក្មេងខ្លះគ្មានមុខមាត់ទេ តែហោះសំដៅមករកខ្ញុំ ក្មេងខ្លះទៀតលើមុខមានតែមាត់​យំម្ហបៗ ពិតជាគួរអោយតក់ស្លុតណាស់ ណាមួយនៅក្នុងព្រៃដែលរកកន្លែងចេញមិនឃើញ ណាមួយឃើញសុទ្ធតែខ្មោចកូនក្មេងដែលមានរូបរាងគួរអោយខ្លាចទៀត ពិតជាតក់ស្លុតណាស់ ។ ទាល់តំរិះខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តសង្រួមចិត្តអង្គុយស្ងៀមលើកដៃសំពះហើយបិទភ្នែក រំលឹកដល់គុណព្រះរតនត្រ័យ រំលឹកដល់គុណបុណ្យលោកឪពុកអ្នកម្ដាយ និងកុសលដែលខ្ញុំបានសាងកន្លងមក ហើយបន់ថា” បើសិនជាខ្ញុំមានជំពាក់កម្មជាអ្នក សុំអោយអ្នកបង្ហាញផ្លូវ តែបើខ្ញុំមិនជំពាក់កម្មអ្នកទេ សូមអោយខ្ញុំអាចត្រលប់ទៅផ្ទះវិញចុះ “ ស្រាប់តែភ្លាមនោះមានដៃមួយមកទះស្មារបស់ខ្ញុំ ៖
អាអូនៗ ម៉េចកូនឯងមកនៅកន្លែងហ្នឹង នេះយប់ជ្រៅហើយ ម៉ែខំតែរកកូនឯង ម៉េចម៉ែហៅមិនឆ្លើយ
ខ្ញុំបើកភ្នែកឡើងគឺខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយនៅត្រង់ផ្លូវបំបែកមុខផ្ទះដែលខ្ញុំបានឃើញក្មេងនោះ ខ្ញុំក៏បានតបវិញ”មិនអីទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែអផ្សុក ហើយដើរមកអង្គុយលេងតែប៉ុណ្ណោះ” ខ្ញុំក៏បានដើរទៅផ្ទះដេកទៅ ។
ថ្ងៃស្អែកពេលព្រឹកខ្ញុំនិងម៉ែបានទៅចូលបុណ្យក្មេងដែលស្លាប់នៅក្បែរនោះ អ្វីដែលខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតគឺពេលខ្ញុំបានឃើញមុខក្មេងនោះគឺដូចក្មេងដែលខ្ញុំបានឃើញពីយប់ នាងពិតជាគួរអាណិតណាស់ ខ្ញុំក៏បានប្រាប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់ទៅម្ដាយរបស់នាង នាងប្រហែលជាឯកោ​ មិនទាន់បានទទួលភាពកក់ក្ដៅពីម្ដាយផង ព្រហ្មលិខិតដាច់មេត្តាផ្ដាច់យកជីវិតទៅ ។ ពេលដែលបានឮហើយម្ដាយនាងយំរិតតែខ្លាំង ហើយលើកដៃសំពះទាំងទឹកភ្នែកថា៖
ជាតិនេះ! កូនកើតមកជាមួយម្ដាយហើយ ប៉ុន្ដែមានបុណ្យតិច កូនក៏ត្រលប់ទៅវិញ បើសិនជាយើងមាននិស្ស័យពីអតីតជាតិមែន សុំកូនកើតមកជាកូនម្ដាយទៀត
សូម្បីតែខ្ញុំក៏ឈរស្រក់ទឹកភ្នែកដែរ កើតចាស់ឈឺស្លាប់ ជីវិតមនុស្សគឺអនិច្ចំ ដូចនេះសូមសាងកុសលបុណ្យអោយច្រើន ហើយសង្ឃឹមថាកុសលទាំងនោះនឹងបញ្ជូនវិញ្ញាណក្ខន្ធរបស់យើងពេលស្លាប់ទៅ   អោយទៅកើតនៅស្ថានសួគ៌ ។

រឿងខ្មោចពោះធំ



រឿង ខ្មោចពោះធំ
 នេះជារឿងមួយដ៏សោកសៅបំផុត ចំពោះនារីវ័យក្មេងម្នាក់អាយុប្រហែលជា២២ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ហើយនេះជាកូនដំបូងរបស់នាងទៀតផង ។ សោកនាដកម្មនេះបានកើតឡើងចំពោះគ្រួសារលោក សម្បត្តិនិងភរិយា លោកស្រីរចនា ។ អ្នកទាំងពីរបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយគ្នាបានជាងមួយបីខែ ប្រពន្ធរបស់លោកក៏មានទម្ងន់ នេះពិតជាដំណឹងដ៏រីករាយបំផុតសម្រាប់គូស្វាមីភរិយាថ្មី ដែលប្រាថ្នាចង់បានកូនប្រុសស្រីបន្ដពូជពង្សវង្សត្រកូល ប៉ុន្ដែជាអកុសល ព្រហ្មលិខិតពិតជាដាច់មេត្តាណាស់ ។ នៅខែទី០៨ លោកសម្បតិ្តបាននាំភរិយាទៅពិនិត្យផ្ទៃពោះ នៅទីរួមខេត្ត គ្រូពេទ្យបានព្រមានថា ភរិយារបស់លោកអាចខ្វះឈាម អាងត្រគាកមិនបើកល្អនោះទេ ដូចនេះបើសិនជាអាចគួរតែវះកាត់ទៅ ។ លោកនិងភរិយាបានវិលត្រលប់មកផ្ទះវិញដោយទឹកមុខស្រពោន ឪពុកលោកបានឃើញក៏សាកសួរ៖
យ៉ាងម៉េចហើយកូនបានជាមុខក្រៀមក្រំម្ល៉េះ
បាទពុក ពេទ្យថាប្រពន្ធខ្ញុំអាងត្រគាកមិនសូវបើក អាចខ្វះឈាម ពេទ្យផ្ដល់យោបល់អោយយកចិត្តទុកបន្ថែម ហើយអាចជាវះកាត់ទៀតផង
មិនអីទេ!កូន កុំតក់ស្លុតចិត្តអី សម័យនេះទៅហើយពេទ្យគេមានជំនាញណាស់
កន្លងទៅគ្រប់ខែ ជួនជាលោកស្រីរចនា ឈឺពោះឆ្លងទន្លេ ចំពេលដែលគាត់ទៅស្រុកកំណើត តាមពិតប្ដីមិនអោយទៅទេ តែគាត់ចង់ទៅ ហេតុតែស្រលាញ់ប្រពន្ធ ទើបមិនហ៊ានប្រកែក គ្រួសារគាត់នៅឆ្ងាយពេទ្យទៀត ដូចនេះមានតែរកឆ្មបបុរាណជួយបង្កើត តែជាអកុសល ឆ្មបបុរាណមិនអាចជួយគាត់បានទេ គាត់បានបាត់បង់ជីវិតទាំងមិនទាន់សម្រាល ។ ទិដ្ឋភាពដ៏សោកសង្រេងនេះពិតជាធ្វើអោយគ្រប់គ្នាក្ដុកក្ដួល ហើយខ្លោចចិត្តអាណិតអាសូរណាស់ នាយប់នោះ៖
បង!បង!
លោកសម្បត្តិងាកទៅរកសំលេងឃើញប្រពន្ធ ហើយញញឹមហើយអោបប្រពន្ធ ហើយបន្លឺ!
អូនមកវិញហើយ ម៉េចមិនទូរស័ព្ទប្រាប់ប្ដីអញ្ចឹង
អូនមិនចង់រំខានបង
ចុះកូនយើងយ៉ាងម៉េចហើយអូន អូនឈឺពោះសម្រាលហើយឬនៅ?
នៅទេបង ប្រហែលជាអាចលើសថ្ងៃអេកូហើយ
បង! បើសិនជាអូនមិននៅក្បែរបង បងកុំខូចចិត្តណា
អូន!អូនប្លែកម៉្លេះថ្ងៃនេះ និយាយអីអញ្ចឹង បើសិនជាអូនមិននៅក្បែរបង បងម៉េចនឹងអាចរស់បានទៅ យ៉ាប់ណាស់អូននេះ (ប្ដីលើកដៃអង្អែលក្បាលប្រពន្ធថ្នមៗ) គិតមកដល់កន្លែងនេះសូម្បីតែខ្ញុំក៏ស្រក់ទឹកភ្នែកដែរ ព្រោះបើសិនជាគាត់ដឹងថាប្រពន្ធដែលគាត់កំពុងអោបនេះនាង.........
អាឡូ! សម្បត្តិ (ទូរស័ព្ទពីខាងម្ដាយក្មេក ទាំងទឹកភ្នែក)
បាទ!ម៉ាក់ ម៉ាក់កើតអីបានជាម៉ាក់យំ
អោយម៉ាក់សុំទោសណាកូន ប្រពន្ធរបស់កូននាងបានផុតទៅហើយ
គ្រាន់តែឮដូចនេះលោកសម្បត្តិស្លុតស្មារតី ធ្លាក់ទូរស័ព្ទពីក្នុងដៃរួចងាកមើលប្រពន្ធទាំងទឹកភ្នែកហូរ ៖
អូន!អូនស្លាប់ហើយមែនទេ?
ចាស!អូនស្លាប់ហើយបង អូនសុំទោសដែលអូនមិនអាចថែរក្សាពាក្យអោយបងបាន អូនមិនអាចផ្ដល់កូនជាទីស្រលាញ់ដល់បងបាន
លោកសម្បតិ្តអោយប្រពន្ធយ៉ាងណែន ទាំងអួលដើមក និយាយទៅកាន់នាងថា៖
តើអោយបងរស់នៅយ៉ាងណាទៅ? ជាតិនេះបើបងគ្មានអូនទេ​បងមិនអាចរស់បានទេ
ទេបង! បងកុំគិតខ្លីអី ធ្វើម៉េចបើនិស្ស័យយើងទាំងពីរបានតែប៉ុណ្ណឹង បងនៅមានគ្រួសារ បងមិនអាចព្រោះតែអូន បងគិតខ្លីបែបនេះទេ (លោកសម្បតិ្តយំអោយប្រពន្ធរហូតដល់សន្លប់បាត់បង់ស្មារតី)
កូនប្រុស!កូនប្រុស (សំលេងប៉ារបស់លោកសម្បតិ្ត) កូន!ដឹងខ្លួនឡើង!
លោកសម្បតិ្តដឹងខ្លួនឡើងនិយាយមិនចេញ ដូចមនុស្សគ្មានវិញ្ញាណ លោកអង្គុយទ្រឹងបានត្រឹមតែទឹកភ្នែកហូរឥតល្ហែ ។
ក្រោយពីបញ្ចុះរួច នេះពិតជាហេតុការណ៍ដ៏គួរអោយតក់ស្លុត ហើយរន្ធត់ណាស់ នាយប់ម៉ោង១២កណ្ដាលអាធ្រាត្រ អ៊ុំណារី វ័យជាង៥៥ឆ្នាំ ដែលជាអ្នករស់នៅជិតតំបន់កប់ខ្មោច​ ស្រាប់តែបានធុំក្លិនស្អុយចម្លែកជាប់ច្រមុះ គាត់ដើររកមើលចុះឡើងមិនឃើញ ស្រាប់តែនៅចំកណ្ដាលផ្ទះរបស់គាត់គឺជាសាកសពលោកស្រីរចនា កំពុងហើយស្អុយរលួយ ភ្នែកលៀនធំ មានដង្កូវចោះស៊ី ហើយសំលឹងមករកគាត់ ស្រែកអោយគាត់៖
មីងៗ ជួយខ្ញុំផង ខ្ញុំសម្រាលមិនរួចទេ មីង
អ៊ុំណារី ស្រែកឡើងភ្លាត់មាត់ដើម្បីអោយអ្នកនៅក្បែរមកជួយ “ជួយផង ៗ ខ្មោចលង” ឮតែប៉ុណ្ណេះគាត់ក៏សន្លប់បាត់មាត់បាត់កតែម្ដង ។ ពេលដឹងខ្លួនឡើងវិញមានអ្នកជិតរោមគាត់ជិតឈឹង ហើយសួរគាត់ គាត់ក៏បានប្រាប់ពីហេតុការណ៍ដែលបានកើតឡើង ម្នាក់ៗខ្លាចគ្រប់គ្នា ។ នៅយប់បន្ទាប់ៗមកទៀតអស់ជិតមួយសប្ដាហ៍ដែលលោកស្រីរចនា បានដើរលងបន្លាចគេគ្រប់គ្នានៅជិតនោះ ដោយ      អាការៈប្លែកៗសព្វបែបយ៉ាង មានអ្នកខ្លះឈឺជ្រុះសក់ អ្នកខ្លះព្រលឹមឡើងនៅលើចុងឈើក៏មាន ។ ដំណឹងនេះបានឮទៅដល់លោកសម្បតិ្ត គាត់ក៏សម្រេចចិត្តនិមន្ដព្រះសង្ឃទៅបង្សុកូលដល់ផ្នូររបស់នាង ហើយនេះក៏ជាពេលវេលាដ៏កំសត់មួយទៀតដែរ ខ្មោចប្រពន្ធលោកសម្បត្តិឈរយំនៅមុខផ្នូរជាមួយប្ដី ។ លោកសម្បត្តិបាននិយាយថា៖ បើអូនស្លាប់ហើយ សុំអូនទៅអោយបានសុខកុំលងបន្លាចគេអី កុំអោយមានកម្មណាអូន ចូរអូនស្ដាប់ធម៌នៃព្រះសង្ឃនឹងបានឆាប់ទៅចាប់កំណើត បើមានជាតិក្រោយសុំអោយ យើងទាំងពីរបានជួបគ្នាម្ដងទៀត ។ លោកសម្បត្តិបានដាំដើមចេកជ្វាមួយដើមនៅពីលើផ្នូររបស់នាង ចាប់ពីថ្ងៃនោះមកពុំមានអ្នកភូមិណាម្នាក់ត្រូវនាងលងទៀតទេ តែរាល់ខួបមួយឆ្នាំនៃការស្លាប់របស់នាង គេនៅតែឮសំលេងនាងបំពេកូនល្វើយៗ គួរអោយខ្លោចចិត្តបំផុត ។